خنده گل

غنچه ای خندید!!!

*ولی باغ به این خنده گریست*

غنچه آن روز ندانست که آن گریه ز چیست

باغ پر گل شد و هر غنچه به گل شد تبدیل

گریه ی باغ فزون تر شد و چون ابر گریست

*باغبان آمد و گل ها را چید*

رسم تقدیر چنین است و چنان خواهد بود می رود عمر

ولی "خنده به لب" باید زیست