چه رسم جالبی است!!!

...محبتت را می گذارند پای احتیاجت …
...صداقتت را می گذارند پای سادگیت …
...سکوتت را می گذارند پای نفهمیت …
...نگرانیت را می گذارند پای تنهاییت …
...و وفاداریت را پای بی کسیت …!!!
و آن قدر تکرار می کنند که خودت باورت می شود که تنهایی و بی کس و محتاج...

...آدم ها آن قدر زود عوض می شوند …

آن قدر زود که تو فرصت نمی کنی به ساعتت نگاهی بیندازی...
...و ببینی چند دقیقه بین دوستی ها تا دشمنی ها فاصله افتاده است …