آن چیست که میخشکد

این درخت بخشکد

بر آسمان خطهای سختی میاندازد

و ابرها را پاره میکند.

دیدن آسمانهای خطخخطی

روح ما را به درد میآورد

روح هر دو ما.

شکلپارههایی که ابرهای پاره میسازند

دل ما را میسوزاند

دل هر دو ما

چون چیزهایی را به خاطر ما میآورد

که خواستیم فراموش کنیم.

نیکبخت است این درخت لابد

که زردآلوها را از خود آویخته است

و فراموش کرده است خشکیدن را

و فراموش کرده است آسمانهای خطخخطی را

و فراموش کرده است ابرهای پارهپاره را

و بدبختیم ما

- بله ما که قلبهایمان آینه بود -

که از همان روز اول میدانستیم همیشه خشکیدهایم.

_{* صفت خطخخطی از مهدی موسوی قرض گرفتهشدهاست.}