در ملتقای الکل و دود-حسین منزوی-دکلمه رضا پیربادیان

آن گونه مست بودم

در ملتقای الکل و دود

که از تمام دنیا

تنها

دلم

            هوای تو را کرده بود

میxadگفتم:

            این عجیب است

این قدر ناگهانی دل بستن

از من

            که بیxadتعارف ، دیری است

زین خیل ورشکسته کسی را

درخورد دل نهادن

پیدا نکردهxadام

....

تب کرده بود ساعت پاییزیxadام

وقتی نسیم وسوسهxadام میxadکرد

عطری زنانه در نفسش داشت

میxadگفتم:

            این نسیم ، بیxadتردید

آغشته با هوای تن توست

وین جذبهxadای که راه مرا میxadزند

حسی به رنگ پیرهن توست

£

آن گونه مست بودم

که میxadتوانستم بی پروا

از خواب نیم شب

                        بیدارت کنم

تا راز ناگهان مرا

باران و مه بدانند

و میxadتوانستم

از جویxadهای گل آلود

                        وضو کنم

و زیر چتربستهxadی باران

رو سوی هرچه هست

                        نماز بگزارم

آن گونه مست بودم

که میxadتوانستم

حتا به شحنگان

نام تو را بگویم

.....

ـ آرام و مهربان و صبور ـ

از برگxadهای نیلوفر

شولای بیxadنیازی بر تن پیچیده

با پلکxadهای افتاده

پیشانی درخشان

و گونهxadهای رنگ پریده

چونان به « نیروانا»

تانیثی از دوبارهxadی بودا

در ملتقای الکل و دود

                        باری

تصویر تو همیشهxadترین بود

بانوی شعرهای مه آلود!

شنیدن دکلمه با صدای رضا پیربادیان